ძალიან მნიშვნელოვანია ვიცოდეთ, თუ რას ველოდებით ამა თუ იმ არითმიის აბლაციისგან. ეს არითმიის ტიპზეა დამოკიდებული და ზოგი არითმიის შემთხვევაში ველოდებით მის სრულ განკურნებას, ხოლო ზოგი არითმიის შემთხვევაში სიმპტომების უკეთეს კონტროლს.

​

შესაბამისად, არასწორია ისიც, რომ ყველა შემთხვევაში აბლაციისგან არითმიის სრულ განკურნებას ელოდო, და ასევე ის, რომ არითმიის ნებისმიერი განმეორების შემთხვევაში აბლაცია არაეფექტურ მეთოდად ჩაითვალოს. ორივე ეს მოსაზრება სამწუხაროდ, ფართოდაა გავრცელებული დღეს.

​

ქვემოთ ჩამოთვლილია სხვადასხვა არითმიის შემთხვევაში რას უნდა ველოდოთ აბლაციისგან და რამდენ პროცენტში ხდება ამ შედეგის მიღწევა.

​

პაროქსიზმული სუპრავენტრიკულური ტაქიკარდია

AV-კვანძოვანი რეენტრული ტაქიკარდია (AVNRT).

ველოდებით სრულ განკურნებას. ერთი აბლაციით ეს მიიღწევა 98%-ში. განმეორებითი აბლაციის საჭიროება დგება 5%-ში.

WPW-სინდრომი და ფარული დამატებითი გზები.

ველოდებით სრულ განკურნებას. ერთი აბლაციით ეს მიიღწევა 92%-ში. განმეორებითი აბლაციის საჭიროება დგება 8-10%-ში.

ექტოპიური წინაგულოვანი ტაქიკარდია.

ველოდებით სრულ განკურნებას. ერთი აბლაციით ეს მიიღწევა 85-90%-ში. განმეორებითი აბლაციის საჭიროება დგება 10-15%-ში.

​

წინაგულთა ფიბრილაცია („მოციმციმე არითმია“)

წინაგულთა ფიბრილაცია ქრონიკული დაავადებაა. შესაბამისად, აბლაციით მისი, როგორც დაავადების განკურნება არ ხდება. მისი აბლაციისგან ველოდებით არითმიის სიმპტომური ეპიზოდების შემცირებას, შესაბამისად, ჰოსპიტალიზაციის შემცირებას და ცხოვრების ხარისხის გაუმჯობესებას.

წინაგულთა ფიბრილაციას აქვს სხვადასხვა ფორმა და აბლაციის შედეგებიც განსხვავებულია.

​

პაროქსიზმული ფორმის დროს (როცა არითმიის ეპიზოდები ხანმოკლეა და რამდენიმე დღეში ჩერდება თავისით ან ექიმის ჩარევით) აბლაციით სიმპტომური კონტროლი ხერხდება 70%-ში (ერთი აბლაციით) და 85-90%-ში (განმეორებითი აბლაციებით).

​

პერსისტული ფორმის დროს (როცა არითმიის ეპიზოდები ერთ კვირაზე მეტხანს ნარჩუნდება ხოლმე) აბლაციით სიმპტომური კონტროლი ხერხდება დაახლოებით 50%-ში (ერთი აბლაციით) და 75-80%-ში (განმეორებითი აბლაციებით).

​

ხანგრძლივად პერსისტული ფორმის დროს (როცა არითმია წელიწადზე მეტია უწყვეტად მიმდინარეობს) აბლაციას კიდევ უფრო დაბალი შანსები აქვს და ასეთ შემთხვევაში აბლაციის გადაწყვეტილება კარგად უნდა იქნას გააზრებული ექიმისა და პაციენტის მიერ.

​

წინაგულთა თრთოლვა

ტიპიური წინაგულთა თრთოლვის დროს ველოდებით მის სრულ გაქრობას და ეს მიიღწევა 85-90%-ში ერთი აბლაციით. განმეორებითი აბლაციის საჭიროება დგება დაახლოებით 10-15%-ში.

​

ატიპიური თრთოლვის შემთხვევაში, რაც ხშირად კარდიოქირურგიული ოპერაციების შემდეგ, წინაგულთა ფიბრილაციის გამო ჩატარებული კათეტერული აბლაციის შემდეგ ან ძალიან დაავადებულ წინაგულში წარმოიშობა ხოლმე, შედეგები უფრო მოკრძალებულია. თრთოლვის გაქრობა აბლაციით დაახლოებით 70-75%-ში ხდება, თუმცა ამისთვის შესაძლოა 2 ან 3 აბლაციის ჩატარება გახდეს საჭირო.

​

პარკუჭოვანი ექსტრასისტოლია

აქ მნიშვნელოვანია ვიცოდეთ, რომ ყველა ექსტრასისტოლია აბლაციას არ საჭიროებს. თუ ექსტრასისტოლია არ არის ძალიან ხშირი, არ არის სიმპტომური და არ იწვევს გულის კუმშვადი ფუნქციის დაქვეითებას, აბლაცია აუცილებელი არ არის.

აბლაციის შემთხვევაში მნიშვნელოვანია გავარჩიოთ, ეს არის სტრუქტურულად ჯანმრთელ გულში აღმოცენებული ექსტრასისტოლია (ე.წ. იდიოპათიური ექსტრასისტოლია) თუ გულის კუნთის სხვადასხვა დაავადების ფონზე (გადატანილი მიოკარდიუმის ინფარქტი, კარდიომიოპათია) განვითარებული.

იდიოპათიური ექსტრასისტოლია უფრო კარგად ემორჩილება აბლაციას, თუმცა აბლაციის შედეგები ძალიან არის დამოკიდებული იმაზე, თუ გულის რა უბნიდან მოდის ექსტრასისტოლია. ყველაზე ხშირად იდიოპათიური ექსტრასისტოლია მოდის მარჯვენა პარკუჭის გამოსავალი ტრაქტიდან და ამ შემთხვევაში აბლაციით ექსტრასისტოლიის გაქრობის შანსი დაახლოებით 85%-ია. სხვა უბნებიდან წამოსული ექსტრასისტოლიის შემთხვევაში აბლაციით მისი გაქრობის შანსები უფრო დაბალია და დაახლოებით 60-80%-ს შეადგენს.

​

პარკუჭოვანი ტაქიკარდია

აქაც უნდა გავარჩიოთ სტრუქტურულად ჯანმრთელ გულში განვითარებული პარკუჭოვანი ტაქიკარდია (იდიოპათიური პარკუჭოვანი ტაქიკარდია) და გულის სტრუქტურული პათოლოგიის დროს (გადატანილი მიოკარდიუმის ინფარქტი, კარდიომიოპათია) განვითარებული.

იდიოპათიური პარკუჭოვანი ტაქიკარდიის დროს აბლაციით ტაქიკარდიის ეპიზოდების შეწყვეტა მიიღწევა ისეთივე პროცენტში, როგორიც იდიოპათიური პარკუჭოვანი ექსტრასისტოლიის შემთხვევაში (იხ. ზემოთ).

სტრუქტურული პათოლოგიის შემთხვევაში (გადატანილი მიოკარდიუმის ინფარქტი, კარდიომიოპათია) განვითარებული პარკუჭოვანი ტაქიკარდიები სიცოცხლისთვის საშიში არითმიებია და ამ შემთხვევაში აბლაციით ამ ტაქიკარდიების სრული და საიმედო გაქრობა ძნელია ან შეუძლებელი. ამიტომ ასეთ პაციენტებს პირველ რიგში, უყენდებათ იმპლანტირებადი კარდიოვერტერ-დეფიბრილატორი უეცარი სიკვდილისგან თავდაცვის მიზნით. პარკუჭოვანი ტაქიკარდიის ხშირი, განმეორებითი ეპიზოდების დროს კი ტარდება კათეტერული აბლაცია, რომლის მიზანია ტაქიკარდიის ხშირი ეპიზოდების შემცირება და შეძლებისდაგვარად მათი აღმოფხვრა. ასეთი არითმიების აბლაცია რთული და სარისკო პროცედურაა და მიუხედავად იმისა, რომ ამ პარკუჭოვანი ტაქიკარდიების კონტროლი აბლაციით საკმაოდ ხშირად ხერხდება, არც ისე იშვიათია გვიანი რეციდივის შემთხვევები.

​